Open brief aan kerkelijke leiders en christelijke kerken in Nederland

Geachte leiders van kerken en kerkelijke organisaties,

geachte zusters en broeders,

Ik schrijf u vanuit pijn, betrokkenheid en een diep gevoelde morele en christelijke verantwoordelijkheid.

Ik schrijf u niet uit boosheid, en ook niet om te beschuldigen. Als voormalig Theoloog des Vaderlands, en als iemand die zijn leven lang heeft geprobeerd in Nederland en het buitenland op te komen voor de kwetsbaren en voor de pijn van ieder mens — ongeacht afkomst, religie of politieke positie — voel ik mij geroepen om mij tot u te wenden.

Wat zich in Iran afspeelt, raakt mij diep. Zoveel onschuldige mensen, grotendeels jonge mensen, zijn op brute wijze omgekomen. Hun levens zijn afgebroken door geweld van de overheid en haar proxies. Hun roep om waardigheid, vrijheid en leven is met geweld het zwijgen opgelegd. Dit doet pijn. Het stemt tot groot verdriet.

En het mag de Kerk van Christus niet onberoerd laten. Juist daarom richt ik mij tot u. Niet alleen tot de Protestantse Kerk in Nederland of de Raad van Kerken, maar tot alle christelijke kerkgenootschappen in ons land. Waar mensen lijden, raakt het Evangelie zelf.

Laat mij helder zijn: deze brief is geen aanklacht waarom u relatief terughoudend bent geweest.

Het is een broederlijke oproep, geboren uit verbondenheid, niet uit verwijt. Wanneer jonge mensen sterven omdat zij hun stem laten horen, kan de Kerk niet volstaan met innerlijke bewogenheid alleen. Wanneer waardigheid wordt vertrapt, vraagt het Evangelie om zichtbare solidariteit. En wanneer wij het woord protestant dragen — een woord dat herinnert aan profetische moed, gewetensvrijheid en het spreken tegen onrecht — dan dragen wij ook die verantwoordelijkheid.

Ik vraag u niet om politieke stellingnames. Ik vraag u om wat wezenlijk christelijk is:

om het lijden te zien, om het te noemen, en om niet onverschillig te blijven waar onschuldige levens worden gebroken. Een woord van medeleven. Een teken van solidariteit. Een oproep tot gebed en menselijkheid binnen uw gemeenschappen. De Kerk is nooit geroepen geweest om veilig te zijn.

Zij is geroepen om trouw te zijn.

Moge onze gezamenlijke houding laten zien dat het lijden van mensen in Iran ons raakt. Dat hun leven telt. Dat hun dood ons niet koud laat. En dat de Kerk, ook vandaag, durft te staan aan de zijde van wie geen stem meer heeft.

Met achting en verbondenheid in Christus,

dr. Samuel Lee

voormalig Theoloog des Vaderlands

P.S. Vanwege mijn huidige werkzaamheden en drukke agenda sta ik op dit moment niet open voor interviews.

Gloria Dei Homo Vivens!

De glorie van God is de mens die volledig tot leven komt.

--Irenaeus van Lyon (Adversus Haereses, IV.20.7)